Colapso inmobiliario

Xa polo ano 2003 moitos avisaban da posibilidade clara dun colapso inmobiliario ainda que no noso pais unha seríe de grandes estadistas negaban a maior con afirmaciones como estas:

María Antonia Trujillo: “Son unos irresponsables aquellos que piensan que en España existe una burbuja inmobiliaria augurando un brusco descenso en el precio de la vivienda” (24 de junio de 2004)

Pedro Solbes: “Yo no veo afectado para nada el sector de la construcción. Específicamente, sigue funcionando igual, con una ligera desaceleración que permite ajustarse a una realidad que lógicamente va a exigir una demanda ligeramente inferior” (25 de abril de 2007)

Solbes: “La burbuja inmobiliaria no va a pinchar” (31 de junio de 2007)

Solbes: “Los efectos de la crisis hipotecaria estadounidense tendrán un impacto relativamente pequeño en la economía española” (17 de agosto de 2007)

Carmen Chacón: “Los españoles nos hemos hipotecado con cabeza, esa es la gran mayoría de gente, aunque seguro que hay casos puntuales de gente que se está teniendo que apretar más de lo que esperaba el cinturón” (3 de septiembre de 2007)

A creencia xeralizada de que comprar una vivenda era a mellor inversión que un podia facer, conxuntamente coa máxima dos vendedores afirmando que os prezos dos inmobels non caerian nunca como o que pasara coas acciones, tiña unha segunda cara que a pouca xente se lle explicou é que a máxima non se cumpre en todos os casos e que dende logo comprando con creditos a 35 anos menos xa que no mellor dos casos haberá que devolver duas veces e media o solicitado. Pero o engano xeralizado fixo que a xente non so comprase vivendas para vivir senon para especular, o resultado final todos o coñecemos.

Xa polo 2003 xornais como “The economist” avisaban do perigo, a burbulla inmobiliaria que empezou a crecer dende mediados da década dos 90, traducirase xa no 2003 en incrementos de prezos de ata o 55% en España, Australia, Gran Bretaña, Irlanda y Holanda. Unha caída repentina de prezos provocaría danos de tal magnitud que economías debilitadas serían arrastradas hacia unha profunda recesión.

A realidade oitos anos despois ainda é peor que as peores previsions, España esta convertida nun erial con casi cinco millons de parados e millons de pisos á venda. A magnitude do desastre ainda non está asimilado, tardaremos en sair deste tunel e xa veremos como, un recente estudio falaba de que un 22% da poboación española esta dentro da clasificación ecónomica de pobres, parece que xa non estamos na Champions, ainda que dubido que algunha vez estivesemos como afirmaba este calamidad que ainda temos como presidente.

Recentemente se publicaba nos xornais un estudo sobre o stock real de vivendas neste pais, un estudio de Borja Mateo (taboa superior) onde incluia o total de vivendas tanto en construcción, en venda por promtores, paralizadas, segunda mano, excluindo os pisos baleiros que non están á venda.

O reconto chega as 3.300.000 vivendas, nin mais nin menos, si a esto sumamos un 15 a 20 % de vivendas baleiras nas cidades que non estan á venda nin en alquiler (por non existir unha lei de alougeiros axeitada) a conclusión non pode ser outra que temos un colapso inmobiliario monumental, dificil de absorber e menos cando o credito está desaparecido neste pais, cos bancos ao borde da quebra e ameazas de "quitas" na deuda pública.

O mais lamentable e que nesta situación o concello de Pontedeume está disposto a aprobar un PXOM desastroso, concebido en épocas de especulación salvaxe e sin respeto ao entorno, que o unico que vai favorecer é o empeoramento da calidade de vida dos veciños é a perda do pouco de valor histórico-artistico da vila.